Туган ягым – Татарстан.
Мин яратам сине, Татарстан!
Ал таңнарың өчен яратам.
Күк күкрәп, яшен яшьнәп яуган
Яңгырларың өчен яратам…
Мин Татарстан республикасында яшим. Нинди республика соң ул Татарстан? Татарстан – бәйсез дәүләт. Бик бай, бик матур, бик гүзәл республика. Рәсми исемен 1992нче елда ала. Халык саны – якынча 4 миллион кеше. Республикада 107 милләт вәкиле яши. Башкаласы – Казан. Президенты – Минтимер Шәрип улы Шәймиев. Татарстанда ике тел – татар һәм рус телләре – дәүләт телләре булып санала. Татарстанның флагы, гербы һәм гимны бар.
Аның табигате белән сокланып туеп булмый. Елның дүрт фасылы үзенчә матур.
Салкын кыш көннәре мамыктай яуган ак карлары белән, кардан юрган ябынган табигате белән күңелне сөендерә. Табигать тыныч йоклый. Тирә як шундый тыныч. Кышын биек таудан чана шуулары ни тора!
Яз җиттеме, карлар эреп, табигать уяна башлый. Урамнар тулып, шаулап гөрләвекләр ага. Кар астыннан беренче чәчәк — умырзая баш төртә. Кышын тыныч йоклаган табигать уяна. Җылы яктан төркемнәре белән кошлар кайта башлый. Дөнья ямьләнә, чәчәк ата. Кояш матур итеп елмая.
Ә җәйге матурлыкны әйтеп тә бетерерлек түгел! Көн җылы, кояшлы. Яңгырын да көтеп аласың җәйнең. Каникул вакытында мин авылга кайтам. Табигать белән ашыкмыйча гына сокланам. Ерактан, урман ягыннан, кошлар җыры ишетелә. Кемдер чалгы, сәнәк тотып печәнгә бара. Басу ягыннан балаларның чыр-чу тавышлары ишетелә. Елга буена барсаң тиз генә кайтам дип уйлама. Андагы рәхәтлек! Йөгереп килеп суга чумулары ни тора! Ләкин кинәт кенә каяндыр бер кечкенә болыт килеп чыга да, күк күкрәп яшенле яңгыр ява башлый. Бу үзе бер рәхәтлек! Эсседән әлҗерәгән балалар, аяк киемнәрен салып, урам буйлап чабышалар.
http://maxreferal.ru/referat/avylym-irtse/
Авылым иртәсе.
Әнә әкрен генә сызылып таң ата. Бу искиткеч матур күренешне күзәтергә барлык кешегә дә насыйп булмый. Ә миңа, авыл кызына, бу алыштырмаслык бәхет гел тәтеп тора. Нинди чиста, саф, иртәнге чык исенә күмелгән, салкынча һава! Бу исне сизгәч, караланып беткән күңелең чистаргандай була. Кәефең күтәрелә.
Җир йөзен тынычлык биләп алган. Хәзер, берничә сәгатьтән, бу тыныч иртә шау-шу белән тулыр да, чистарган саф күңелең кабаттан караланган кебек булыр. Уйландыра торган, хисләргә бирелә торган вакыт ул таң ату. Бигрәк тә авыл таңы. Шәһәр иртәсенә караганда күпкә чистарак, тылсымлырак ул. Шул вакытта әкиятләргә ышана башлыйсың һәм бу хисне синең бер дә югалтасың килми.
Әкрен генә авыл уянып килә. Томан белән капланган куе урман артыннан ашыкмыйча гына кояш чыга. Авыл өсте яктырып киткәндәй була. Томан арасыннан әлегә берни дә күренми. Ләкин шулай да өй түбәләре беленә инде. Әнә иртәнге таң әтәчләр кычкыралар. Алар үз вазыйфаларын башкаралар: йокыга талган авылымны, кешеләрне уяталар. Олырак абзыйлар, апалар, татлы йокыларыннан уянып, мал-туарларын карыйлар да эшкә ашыгалар. Аларны авыр һәм җавыплы эшләре көтә. Ә бала-чага, ыбыр-чыбыр йоклый әле. Алар өчен әле йокының иң татлы, иң рәхәт вакыты.
Бер дә күзне аласы килми шушы күренештән. Югыйсә, көндәлек күрә алам бит мин моны. Шушы кечкенә генә авыл кешесе бит мин дә. Әлеге күренештән күзләремне алам да, көнем уңышлы узсын, дип үз эшемә керешәм.
Туган ягым – Татарстан.
Мин яратам сине, Татарстан!
Ал таңнарың өчен яратам.
Күк күкрәп, яшен яшьнәп яуган
Яңгырларың өчен яратам…
Мин Татарстан республикасында яшим. Нинди республика соң ул Татарстан Татарстан – бәйсез дәүләт. Бик бай, бик матур, бик гүзәл республика. Рәсми исемен 1992нче елда ала. Халык саны – якынча 4 миллион кеше. Республикада 107 милләт вәкиле яши. Башкаласы – Казан. Президенты – Минтимер Шәрип улы Шәймиев. Татарстанда ике тел – татар һәм рус телләре – дәүләт телләре булып санала. Татарстанның флагы, гербы һәм гимны бар.
Аның табигате белән сокланып туеп булмый. Елның дүрт фасылы үзенчә матур.
Салкын кыш көннәре мамыктай яуган ак карлары белән, кардан юрган ябынган табигате белән күңелне сөендерә. Табигать тыныч йоклый. Тирә як шундый тыныч. Кышын биек таудан чана шуулары ни тора!
Яз җиттеме, карлар эреп, табигать уяна башлый. Урамнар тулып, шаулап гөрләвекләр ага. Кар астыннан беренче чәчәк — умырзая баш төртә. Кышын тыныч йоклаган табигать уяна. Җылы яктан төркемнәре белән кошлар кайта башлый. Дөнья ямьләнә, чәчәк ата. Кояш матур итеп елмая.
Ә җәйге матурлыкны әйтеп тә бетерерлек түгел! Көн җылы, кояшлы. Яңгырын да көтеп аласың җәйнең. Каникул вакытында мин авылга кайтам. Табигать белән ашыкмыйча гына сокланам. Ерактан, урман ягыннан, кошлар җыры ишетелә. Кемдер чалгы, сәнәк тотып печәнгә бара. Басу ягыннан балаларның чыр-чу тавышлары ишетелә. Елга буена барсаң тиз генә кайтам дип уйлама. Андагы рәхәтлек! Йөгереп килеп суга чумулары ни тора! Ләкин кинәт кенә каяндыр бер кечкенә болыт килеп чыга да, күк күкрәп яшенле яңгыр ява башлый. Бу үзе бер рәхәтлек! Эсседән әлҗерәгән балалар, аяк киемнәрен салып, урам буйлап чабышалар.
http://maxreferal.ru/referat/avylym-irtse/
Авылым иртәсе.
Әнә әкрен генә сызылып таң ата. Бу искиткеч матур күренешне күзәтергә барлык кешегә дә насыйп булмый. Ә миңа, авыл кызына, бу алыштырмаслык бәхет гел тәтеп тора. Нинди чиста, саф, иртәнге чык исенә күмелгән, салкынча һава! Бу исне сизгәч, караланып беткән күңелең чистаргандай була. Кәефең күтәрелә.
Җир йөзен тынычлык биләп алган. Хәзер, берничә сәгатьтән, бу тыныч иртә шау-шу белән тулыр да, чистарган саф күңелең кабаттан караланган кебек булыр. Уйландыра торган, хисләргә бирелә торган вакыт ул таң ату. Бигрәк тә авыл таңы. Шәһәр иртәсенә караганда күпкә чистарак, тылсымлырак ул. Шул вакытта әкиятләргә ышана башлыйсың һәм бу хисне синең бер дә югалтасың килми.
Әкрен генә авыл уянып килә. Томан белән капланган куе урман артыннан ашыкмыйча гына кояш чыга. Авыл өсте яктырып киткәндәй була. Томан арасыннан әлегә берни дә күренми. Ләкин шулай да өй түбәләре беленә инде. Әнә иртәнге таң әтәчләр кычкыралар. Алар үз вазыйфаларын башкаралар: йокыга талган авылымны, кешеләрне уяталар. Олырак абзыйлар, апалар, татлы йокыларыннан уянып, мал-туарларын карыйлар да эшкә ашыгалар. Аларны авыр һәм җавыплы эшләре көтә. Ә бала-чага, ыбыр-чыбыр йоклый әле. Алар өчен әле йокының иң татлы, иң рәхәт вакыты.
Бер дә күзне аласы килми шушы күренештән. Югыйсә, көндәлек күрә алам бит мин моны. Шушы кечкенә генә авыл кешесе бит мин дә. Әлеге күренештән күзләремне алам да, көнем уңышлы узсын, дип үз эшемә керешәм.
метки: Татарский, Иртэсе, Рхтлька, Килеп, Иртнг, Кечкен, Торган, Кошлар
2019-06-07 23:08:52
Туган ягым Татарстан.
Мин яратам сине, Татарстан!
Ал танары чен яратам.
Кк ккрп, яшен яшьнп яуган
Ягырлары чен яратам
Мин Татарстан республикасында яшим. Нинди республика со ул Татарстан? Татарстан бйсез длт. Бик бай, бик матур, бик гзл республика. Рсми исемен 1992нче елда ала. Халык саны якынча 4 миллион кеше. Республикада 107 миллт вкиле яши. Башкаласы Казан. Президенты Минтимер Шрип улы Шймиев. Татарстанда ике тел татар м рус теллре длт теллре булып санала. Татарстанны флагы, гербы м гимны бар.
Аны табигате белн сокланып туеп булмый. Елны дрт фасылы зенч матур.
Салкын кыш кннре мамыктай яуган ак карлары белн, кардан юрган ябынган табигате белн келне сендер. Табигать тыныч йоклый. Тир як шундый тыныч. Кышын биек таудан чана шуулары ни тора!
Яз иттеме, карлар эреп, табигать уяна башлый. Урамнар тулып, шаулап грлвеклр ага. Кар астыннан беренче ччк — умырзая баш трт. Кышын тыныч йоклаган табигать уяна. ылы яктан тркемнре белн кошлар кайта башлый. Днья ямьлн, ччк ата. Кояш матур итеп елмая.
йге матурлыкны йтеп т бетерерлек тгел! Кн ылы, кояшлы. Ягырын да ктеп аласы йне. Каникул вакытында мин авылга кайтам. Табигать белн ашыкмыйча гына сокланам. Ерактан, урман ягыннан, кошлар ыры ишетел. Кемдер чалгы, снк тотып печнг бара. Басу ягыннан балаларны чыр-чу тавышлары ишетел. Елга буена барса тиз ген кайтам дип уйлама. Андагы рхтлек! Йгереп килеп суга чумулары ни тора! Лкин кинт кен каяндыр бер кечкен болыт килеп чыга да, кк ккрп яшенле ягыр ява башлый. Бу зе бер рхтлек! Эсседн лергн балалар, аяк киемнрен салып, урам буйлап чабышалар.
Авылым иртсе.
н наклон ген сызылып та ата. Бу искиткеч матур кренешне кзтерг барлык кешег д насыйп булмый. миа, авыл кызына, бу алыштырмаслык бхет гел ттеп тора. Нинди чиста, саф, иртнге чык исен кмелгн, салкынча ава! Бу исне сизгч, караланып беткн келе чистаргандай була. Кефе ктрел.
9 стр., 4271 слов
Татарстан — минем республикам
… Югары Кибәхуҗа авылы да Татарстан Республикасының ямьле бер почмагы булып тора. Соңгы елларда авылымда күп … эчкәч, авыруымнан терелдем», — дип сөйләде. Ышанам, табигать авыру тәнгә андый шифа бирергә сәлә … «Сабан туе — хезмәт туе» дип җырламыйлар. Табигатьнең матур кочагында, моңлы кошлар сайравы астында бу бәйрәм … каным белән Ил бирдем дә Күкрәк сөтем белән Тел бирдем. Саклый алсаң — мәңгелек фатихам. …
ир йзен тынычлык билп алган. Хзер, бернич сгатьтн, бу тыныч ирт шау-шу белн тулыр да, чистарган саф келе кабаттан караланган кебек булыр. Уйландыра торган, хислрг бирел торган вакыт ул та ату. Бигрк т авыл таы. Шр иртсен караганда кпк чистарак, тылсымлырак ул. Шул вакытта киятлрг ышана башлыйсы м бу хисне сине бер д югалтасы килми.
наклон ген авыл уянып кил. Томан белн капланган куе урман артыннан ашыкмыйча гына кояш чыга. Авыл сте яктырып киткндй була. Томан арасыннан лег берни д кренми. Лкин шулай да й тблре белен инде. н иртнге та тчлр кычкыралар. Алар з вазыйфаларын башкаралар: йокыга талган авылымны, кешелрне уяталар. Олырак абзыйлар, апалар, татлы йокыларыннан уянып, мал-туарларын карыйлар да эшк ашыгалар. Аларны авыр м авыплы эшлре кт. бала-чага, ыбыр-чыбыр йоклый ле. Алар чен ле йокыны и татлы, и рхт вакыты.
Бер д кзне аласы килми шушы кренештн. Югыйс, кндлек кр алам бит мин моны. Шушы кечкен ген авыл кешесе бит мин д. леге кренештн кзлремне алам да, кнем уышлы узсын, дип з эшем керешм.
Туган ягым – Татарстан.
Мин яратам сине, Татарстан!
Ал та? нары?? чен яратам.
К? к к? кр? п, яшен яшьн? п яуган
Я? гырлары?? чен яратам…
Мин Татарстан республикасында яшим. Нинди республика со? ул Татарстан? Татарстан – б? йсез д?? л? т. Бик бай, бик матур, бик г? з? л республика. Р? сми исемен 1992нче елда ала. Халык саны – якынча 4 миллион кеше. Республикада 107 милл? т в? киле яши. Башкаласы – Казан. Президенты – Минтимер Ш? рип улы Ш? ймиев. Татарстанда ике тел – татар ?? м рус телл? ре – д?? л? т телл? ре булып санала. Татарстанны? флагы, гербы ?? м гимны бар.
Аны? табигате бел? н сокланып туеп булмый. Елны? д? рт фасылы? зенч? матур.
Салкын кыш к? нн? ре мамыктай яуган ак карлары бел? н, кардан юрган ябынган табигате бел? н к?? елне с? ендер?.. Табигать тыныч йоклый. Тир? як шундый тыныч. Кышын биек таудан чана шуулары ни тора!
Яз? иттеме, карлар эреп, табигать уяна башлый. Урамнар тулып, шаулап г? рл? векл? р ага. Кар астыннан беренче ч? ч? к — умырзая баш т? рт?.. Кышын тыныч йоклаган табигать уяна.? ылы яктан т? ркемн? ре бел? н кошлар кайта башлый. Д? нья ямьл? н?, ч? ч? к ата. Кояш матур итеп елмая.
? ?? йге матурлыкны? йтеп т? бетерерлек т? гел! К? н? ылы, кояшлы. Я? гырын да к? теп аласы? ?? йне?.. Каникул вакытында мин авылга кайтам. Табигать бел? н ашыкмыйча гына сокланам. Ерактан, урман ягыннан, кошлар? ыры ишетел?.. Кемдер чалгы, с? н? к тотып печ? нг? бара. Басу ягыннан балаларны? чыр-чу тавышлары ишетел?.. Елга буена барса? тиз ген? кайтам дип уйлама. Андагы р? х? тлек! Й? гереп килеп суга чумулары ни тора! Л? кин кин? т кен? каяндыр бер кечкен? болыт килеп чыга да, к? к к? кр? п яшенле я? гыр ява башлый. Бу? зе бер р? х? тлек! Эссед? н? л? ер? г? н балалар, аяк киемн? рен салып, урам буйлап чабышалар.
Авылым ирт? се.
? н?? крен ген? сызылып та? ата. Бу искиткеч матур к? ренешне к? з? терг? барлык кешег? д? насыйп булмый.? ми? а, авыл кызына, бу алыштырмаслык б? хет гел т? теп тора. Нинди чиста, саф, ирт? нге чык исен? к? мелг? н, салкынча? ава! Бу исне сизг? ч, караланып бетк? н к?? еле? чистаргандай була. К? ефе? к? т? рел?.
? ир й? зен тынычлык бил? п алган. Х? зер, бернич? с? гатьт? н, бу тыныч ирт? шау-шу бел? н тулыр да, чистарган саф к?? еле? кабаттан караланган кебек булыр. Уйландыра торган, хисл? рг? бирел? торган вакыт ул та? ату. Бигр? к т? авыл та? ы. Ш??? р ирт? сен? караганда к? пк? чистарак, тылсымлырак ул. Шул вакытта? киятл? рг? ышана башлыйсы? ?? м бу хисне сине? бер д? югалтасы? килми.
? крен ген? авыл уянып кил?.. Томан бел? н капланган куе урман артыннан ашыкмыйча гына кояш чыга. Авыл? сте яктырып китк? нд? й була. Томан арасыннан? лег? берни д? к? ренми. Л? кин шулай да? й т? б? л? ре белен? инде.? н? ирт? нге та?? т? чл? р кычкыралар. Алар? з вазыйфаларын башкаралар: йокыга талган авылымны, кешел? рне уяталар. Олырак абзыйлар, апалар, татлы йокыларыннан уянып, мал-туарларын карыйлар да эшк? ашыгалар. Аларны авыр ?? м? авыплы эшл? ре к? т?..? бала-чага, ыбыр-чыбыр йоклый? ле. Алар? чен? ле йокыны? и? татлы, и? р? х? т вакыты.
Бер д? к? зне аласы килми шушы к? ренешт? н. Югыйс?, к? нд? лек к? р? алам бит мин моны. Шушы кечкен? ген? авыл кешесе бит мин д?..? леге к? ренешт? н к? зл? ремне алам да, к? нем у? ышлы узсын, дип? з эшем? кереш? м.
Татарча сочинение “Безнең авыл | Безнен авыл”
3/28/2021
Татарстан җиренең иң матур ягын күрәсегез килсә, безнең авылга килегез. Мин авылыбызның бөтен матурлыгын сөйләп тормыйм. Шагыйребез Г. Тукай әйтмешли, “уйласам авылымны, гакълымнан да мин хәзер шашам” (“Шүрәле”). Авылымның искиткеч бер урыны турында гына сөйлисем килә. Мондый гүзәллекне сез башка бер җирдә дә таба алмассыз. Ул − безнең авылдан ике чакрым чамасы ераклыктагы күл. Аны безнең авыл халкы Мүкле күле дип йөртә. Гадәттә аның “күле” сүзе төшеп кала. “Мүклегә барам, Мүкледә коендым…” дип кенә сөйләшәләр. “Күлләр күп инде ул, безнең авылда да бар”, − диярсез. Бардыр, әмма безнеке кебеге юк. Күлебез урман буенда көзге кебек ялтырап ята. Күлгә үзен чорнап алган урманнардан сукмаклар сузылган. Суы искиткеч чиста, йомшак. Кер юам дисәң, сабын да кирәкми: чип-чиста итә. Болары да гаҗәп түгел әле. Андый күлләрне дә очратырга мөмкин. Иң гаҗәбе − күлнең уртасында утрау бар. Ә утрауда, суда коенып чистарып чыккандай, ап-ак каеннар үсеп утыра. Утрау ел саен диярлек урынын алыштыра. Җил аны төрле якка этеп чыгара. Утрау үзе дә гади түгел: анда мүк җиләге үсә. Элек авылым кешеләре, өй салганда, утраудан мүк чыгарганнар. Бәлки күлнең исеме дә шуннан калгандыр. Күл турында авылым кешеләре бик күп хикәятләр сөйли. Мин дә бик күп сөйли алыр идем. Менә кайда ул чын гүзәллек!
Туган авылым
Һәр кешенең йөрәгенә якын, җанына җиңеллек бирә торган яраткан урыны була. Минем өчен ул − туган авылым. Туган ягын, авылын яратмаган кешеләрне мин күз алдыма да китерә алмыйм. Яшьлекләрендө авылын ташлап чит җирләргә киткән кешеләр дә, туган туфракларын сагынып, аның табигатенә сокланып, җырлар, шигырьләр язалар. Якташ шагыйребез Р. Фәйзуллин да “Кайту” шигырендә туган авылын ничек сагынуы турында яза:
Рәхәтләнеп аунадым бер туган як кырларында!
Кулларымны куеп тордым чишмәнең парларына.
Рәхәтләнеп таптап йөрдем бала чак сукмакларын,
искә төшереп, гомеремнең татлы төштәй чакларын…
Мин дә чын күңелемнән туган ягымны яратам, аның гүзәллегенә сокланам. Минем авылымны сөймәслек тә түгел шул: ул, минемчә, бөтен дөньяда бер генә, бары тик бер генә!
Авылымны ике яктан җиләк-җимешкә бай матур таулар, калкулыклар кочаклап алган. Без һәр елны Төбәк, Карамалы, Абалый тауларына җиләккә йөрибез, җәен-көзен гөмбә җыябыз.
Талгын җил искәндә, болын өстенең дулкынлануыннан күзең ала алмый торасың. Нинди генә чәчәкләр юк аңда! Әйтерсең табигатьтә булган бар төсне шунда җыйганнар. Искиткеч гүзәллек! Әнә шул болын өстеннән әкрен генә иртәнге кояш күтәрелә. Күтәрелә дә илаһи нурларын, бөтен яктылыгын авылга сибә. Әкияти манзара эчендәге авылым көннән-көн матурлана, яшеллеккә күмелә.
МБОУ “СОШ №28”
Сочинение.
Туган авылым.
Эшләде:
7 А сыйныф укучысы,
Хуҗина Ләйлә.
Җитәкче: Галимова
Ләйсән Рәшит кызы.
Яр Чаллы, 2012 ел.
Сочинение.
Туган авылым.
Һәр кешенең йөрәгенә якын, җанына җиңеллек бирә торган яраткан урыны була. Минем өчен – туган авылым. Туган ягын, авылын яратмаган кешеләрне мин күз алдыма да китерә алмыйм. Яшьлекләрендә авылын ташлап чит җирләргә киткән кешеләр дә, туган туфракларын сагынып, аның табигатенә сокланып, җырлар, шигырьләр язалар. Якташ шагыйребез Р. Фәйзуллин да “Кайту” шигырендә туган авылын ничек сагынуы турында яза:
Рәхәтләнеп аунадым бер
Туган як кырларында!
Кулларымны куеп тордым
Чишмәнең парларына.
Рәхәтләнеп таптап йөрдем
Бала чак сукмакларын,
Искә төшереп, гомеремнең
Татлы төштәй чакларын…
Мин дә күңелемнән туган ягымны яратам, аның гүзәллегенә сокланам. Минем авылымны сөймәслек тә түгел шул: ул, минемчә, бөтен дөньяда бер генә, бары тик бер генә!
Авылымны ике яктан бай матур таулар, калкулыклар кочаклап алган.
Талгын җил искәндә, болын өстенең дулкынлануыннан күзең ала алмый торасың. Нинди генә чәчәкләр юк анда! Әйтерсең табигатьтә булган бар төсне шунда җыйганнар. Искиткеч гүзәллек! Әнә шул болын өстеннән әкрен генә иртәнге кояш күтәрелә. Күтәрелә дә илаһи нурларын, бөтен яктылыгын авылга сибә. Әкияти манзара эчендәге авылым көннән-көн матурлана, яшелеккә күмелә. Мин авылымны бик нык яратам!
Туган
авыл турында.
Нинди
матур, иркен, саф һавалы,
Нинди
күркәм безнең ягыбыз.
Кайда
бар соң бездәгедәй яклар,
Гүзәл
дә соң туган ягыбыз.
Һичшиксез, һәрбер кешегә үз туган
ягы кадерле. Миңа үз туган җирем якын һәм сөйкемле. Үзем Уфа шәһәрендә туып,
әле анда яшәсәм дә, авыл табигатен мин күбрәк яратам. Шуңа да еш, бигрәк тә
җәйләрен, әниемнең туган авылына, дәү әнием һәм дәү әтием янына ашкынам. Анда
саф һава, бик матур кырлар, урманнар, болыннар, таулар, елга-күлләр бар.
Җәйге эссе көннәрдә иртән-иртүк,
елга буена балык тотарга төшеп утырырга рәхәт. Кичен болынга чыгып, дус-ишләр
белән уеннар оештырырга бик кызык.
Урманга барсаң, җир җиләге, каен
җиләге, гөмбәләр җыеп була.
Туган ягым табигате турында
никадәр генә язсам да, аның матурлыгын сүзләр белән генә аңлатып бетереп
булмый. Кыш көннәрендә аның әрем исе дә сагындырып куя бит хәтта.
Шулай ук изге күңелле халкы, бай
тарихы белән дә аерылып тора минем яраткан авылым.
Мәңге яшә син авылым!